Weer een andere kijk op mijn leven en soms lach ik er om
en ondervind de pracht vol voldoening, dat is waar ik achter kom.
Ik richt me op de toekomst, wat me toe komt neem ik aan.
Iets dat vast wel pijn doet, een leven via zijroutes.
De juiste weg, is niet pers? de juiste keuze.
Ik probeerde de weg te nemen met de meeste vreugde.
De keuze is gemaakt, nu ben ik klaar voor tegenslag.
Natuurlijk begrijp ik best dat na zonnige dagen weer wat regen mag vallen.
Ik klim op als een plant in de hoop te blijven groeien
Geboeid blijven door het leven en...
er zijn géén grenzen.
Ik leef me uit en heb nog steeds de behoefte
nu, op stage en tijdens feesten, maar...niet zoals vroeger.

Want vroeger was het simpel om even te ontkomen
aan alle tegenslagen en om dan even te gaan dromen.
Niemand die wat van je vraagt.
Niemand die wat verwacht.
Zeker... ik kijk terug op vroeger... met een lach.

Des te ouder ik word, des te meer ik nu wil,
want het leven is kort en mijn leven staat stil.
Het is even die wil om te streven naar de toekomst.
Maar vroeger heeft me een veilig gevoel gegeven.
Dat doet me nu veel.
Ik denk vaak terug aan die dagen, al zijn het wat vage beelden.
Het gevoel houdt het 'echt' en raakt me van binnen.
Vol schijt aan je meester, stiekem roken op het schoolplein.
Elke schoolpauze dezelfde mensen.
Op de lagere school, die geweldige zomers
Pasen of Kerst en natuurlijk ook nog Sinterklaas
De Jedeloosschool was een klus om naar toe te fietsen
met een grote rugtas op je rug...
Nu dragen mijn schouders andere lasten
en dat maakt vroeger zo simpel en de toekomst zo lastig.

Want vroeger was het simpel even te ontkomen
van alle tegenslagen en om dan even te gaan dromen in de Rimboe.
Niemand die wat van je vraagt.
Niemand die wat verwacht.
Zeker... ik kijk terug op vroeger... met een lach.
Dan kijk ik stiekem effe naar boven...
en zeg dan: 'Opa en Ham...het was een pracht!'