4 oktober 2009

Op 19 september hadden we weer een nevendag. Deze keer mochten de neven uit Enschede iets organiseren, in hun stad uiteraard. Met de trein daar naar toe was zowat een wereldreis. Omdat we er om 11.00 moesten zijn namen we de trein van half acht uit Zaandam. En die was boordevol Dam-tot-Dam-wandelaars. Als het had gekund zouden mensen misschien nog wel op de treeplanken gaan staan. De conducteur moest de deur dichtduwen, werkelijk zo vol als die trein was.
Maar goed, ik zat in elk geval in de trein naar Amersfoort, waar nog twee neven zouden opstappen. Afijn, wel even 3 uur met de trein naar Enschede. Het treinkaartje was niet duur, omdat ik dat bij het Kruidvat had gekocht. "Ja, ja, dat zal wel weer", zult u nu zeggen. Maar het is echt waar: bij het Kruidvat.

In Enschede aangekomen gingen we meteen door naar de afgesproken plaats van bestemming: Het Berliner Café, echt een geweldige kroeg. Vandaar gingen we met z'n allen naar de plek waar de vuurwerkramp had plaats gevonden, in de wijk Roombeek. Ter plekke kregen we uitleg. Zo kregen we te horen dat er drie mensen nooit teruggevonden zijn. En ook dat een 16-jarige jongen die op zo'n 500 meter afstand van de plek des onheils verwijderd was en even wilde gaan kijken wat er aan de hand was. Op het moment dat hij op zijn brommer gaat zitten kreeg hij een brok puin op zijn hoofd en was op slag dood.
Dit alles met de plek te hebben gezien geeft je toch te denken, je wordt er koud van. We waren er met z'n allen stil van.

Tijdens de wandeling door Roombeek konden we ook zien hoe de wijk na de ramp volledig hersteld is. Ik moet zeggen: het ziet er goed uit allemaal. Al blijft het natuurlijk wel een rampplek en zeker voor de mensen die het hebben meegemaakt.

Na Roombeek bezochten we een bierproeverij. Over ieder biertje dat we kregen werd het een en ander verteld en met wat eten erbij was dit een geweldige ervaring. Daarna werd er wat af gekletst. Zo is één van de neven ambtenaar en hij was in wat treurige stemming, omdat hij zijn baan dreigt te verliezen. "Er zijn dit jaar niet zoveel inschrijvingen van leerlingen en de kans bestaat dat ik er uit moet. Goh, wat moet ik nou?" Waarop ik tegen hem zeg: "Nou, dan ga je toch naar een andere school!" "Ja maar bij ons in de omgeving wordt niets gevraagd", zegt hij. "Dat is toch géén ramp, je kan altijd nog putjesschepper worden." "Maar dat kan toch niet. Ik ben ambtenaar!" Tja, toen werd ik toch een beetje kwaad: "Schaam jij je ervoor dan?" "Nou een beetje wel", antwoord hij. Dus vertel ik hem wat ik allemaal heb gedaan in mijn leven. Dat ik kippenslachter ben geweest en chauffeur en dat het me géén bal kan schelen als ik dat weer moet doen. Vraagt hij hoe ze dat thuis dan vonden. "Als je maar werk hebt, daar gaat het om, verder niets! Als het maar geld oplevert en je niet van de samenleving profiteert. Er is toch niets mis met een chauffeur of een kippenslachter?"
Daarop zij hij even niets meer. Een ander reageerde wel, hij was bedreigd op school en had dreigbrieven gekregen. Dat was koren op mijn molen. Vierentwintig jaar geleden toen ik les begon te geven ben ik ook bedreigd. Zelfs drie keer. Met een stilletto, een stanlymes en een klapperpistool (zo'n ding op lucht). Ik heb dat keurig opgelost met de heren die dit deden, geloof me. Ik elk geval zo dat ik zoveel krediet opgebouwd had dat ze me helemaal niets meer dorsten te doen. Ik ben gewoon blijven werken, wat dacht je! En elke dag weer met plezier naar mijn werk. Waarop de onderwijzer stelt: "Nou ik zou niet weten hoe ik dat moest doen. Ik zou stoppen en ziek worden." "Of je kiest een ander beroep, of je wordt wat harder", was mijn reactie hierop.

Nu ken ik mensen in mijn eigen omgeving die net zo slap reageren. Ze profiteren liever van de samenleving en laten een ander het opknappen. Van die gasten die, zodra ze een dreigbriefje krijgen met misschien maar een paar woordjes erin, meteen stoppen met hun werk. "Ja ik kan het niet meer doen hoor, ik word bedreigd". "Gelul", zeg ik dan. "Gewoon doorgaan". Maar vaak zit er wat anders achter. In de gevallen die ik zelf ken was dat ook zo. De 'bedreigde' ambtenaar gaf meteen de brui eraan en gingen vervolgens twee jaar profiteren van de samenleving. Dat mag zomaar.
Ik denk dan "GVD, ga werken met je luie donder". Dat ging echter niet, want er kwam in dit geval nog een andere aap uit de mouw. Hij was ooit chauffeur geweest en nu ambtenaar. En als je eenmaal ambtenaar bent geworden, kan je toch nooit meer chauffeur worden, was zijn stelling! Werkelijk ik snap dat niet. Wat is er mis met een kippenslachter, putjesschepper of een chauffeur. Niets, helemaal niets. Gewoon werken voor je centen en niet profiteren van een ander. Mijn opa heeft me dat met de paplepel ingegoten: "Zeun, als je niet nee skool gane, moet je maar gean werke." Dat heb ik goed in mijn oren gepropt en me er ook naar gedragen. Tegen mij kunnen ze nooit zeggen dat ik een klaploper ben.